Prace zaliczeniowe z każdego zakresu tematycznego

“Marketing – mix jest zbiorem narzędzi marketingowych, które przedsiębiorstwo stosuje w celu realizacji zamierzonych celów marketingowych na docelowym rynku działania”[1]. Do narzędzi marketingowych należą:

  1. Produkt,
  2. Cena,
  3. Dystrybucja,
  4. Promocja.

Tabela 4. Zestaw instrumentów marketingu – mix

Produkt –           produkt

–           jakość

–           znak towarowy

–           styl produktu

–           opakowanie

–           dodatki

–           serwis

–           gwarancja

Dystrybucja –           kanały dystrybucji

–           pokrycie rynku

–           magazyny

–           transport

Cena –           cena

–           rabaty

–           ceny promocyjne

–           warunki i formy zapłaty

–           warunki kredytowe

Promocja –           reklama

–           sprzedaż osobista

–           promocja sprzedaży

–           public relations

 Źródło. J.Garnczarczyk ,Ubezpieczenia Gospodarcze,Poltext, Warszawa 1995, str.156

Marketing – mix pozwala na najbardziej efektywne obsłużenie każdego segmentu rynku, a co za tym idzie najefektywniejsze wykonanie zadania.

Działania w zakresie kształtowania usługi muszą być integralne z pozostałymi działaniami w zakresie cen, usług, dystrybucji i promocji.

Ewolucja poglądów na temat koncepcji marketingu – mix doprowadziła do rozbudowy tradycyjnej koncepcji o piąty element, tj. ludzi. W takiej organizacji jaką jest hurtownia firan najważniejszą rolę odgrywają zatrudnieni w firmie ludzie. Oni to bowiem kreują wyobrażenie o działalności firmy usługowej. Aby w pełni zadowolić klienta pracownik powinien posiadać odpowiednie kwalifikacje i cechy indywidualne.

 Produkt

“Produkt to cokolwiek, co może znaleźć się na rynku, zyskać uwagę, zostać nabyte, użyte lub skonsumowane, zaspokajając czyjeś pragnienie lub potrzebę”[2].

Produkt branży przemysłowej jakim są firany, zasłony jest nie różni się od innych produktów. Uwagę zwraca się głównie na wzornictwo, jakość, oznakowanie produktu, a także na opakowanie.

Firma X oferuje całą gamę produktów potrzebnych do wykonania całej dekoracji okna do których, zalicza się : materiał na firany i zasłony, karnisze, taśmy upinające itd.

Głównymi produktami przedsiębiorstwa są firany i zasłony. Firany dzielą się na żakardowe, haftowane, muślinowe oraz gotowe. Występują w różnych wysokościach od 30cm do 300cm. Zasłony natomiast dzielą się na: żakardowe, kresze i satyny gładkie i drukowane, które występują w pięciu wysokościach: 120cm, 130cm, 150cm, 270cm, 300cm. Dużym minusem firmy jest brak ciągłości sprzedaży oferowanych produktów, a są nimi : zasłony żakardowe oraz satyny gładkie.

Cena

Atrakcyjność produktu rośnie w przypadku zastosowania przez producentów elastycznych cen i ich różnicowania. Przykładem różnicowania mogą być rabaty, opusty od cen nominalnych, a także długie terminy płatności. Są one bardzo często stosowane w różnych branżach i usługach, a w szczególności  w branży przemysłowej.

W hurtowni X rabaty są zróżnicowane na: produkty i usługi. Na produkty stosuje się je w zależności od ilości sprzedanego towaru oraz od lojalności klienta. W usługach natomiast rabaty stosuje się w okresach po sezonowych.

Przykładowe ceny stosowane w hurtowni “Firany – Janczewski” w Koszalinie. (cena w zł/mb).

firana żakardowa “Zosia” 145cm – 16,40

firana żakardowa “Ornament” 150cm – 8,90

firana haftowana “Organza” 300cm – 40,00

firana muślinowa 270cm – 14,80

materiał zasłonowy żakard 120cm – 13,20

materiał zasłonowy satyna gładka 150cm – 12,10

materiał zasłonowy satyna druk 150cm – 19,25

materiał zasłonowy kresz – 13,20

Dystrybucja

Aby osiągnąć sukces na rynku, po wytworzeniu produktu należy go w sposób konkurencyjny dostarczyć do nabywców. W tym celu niezbędny jest wybór kanału dystrybucji.

W przypadku firan i zasłon dystrybucja realizowana jest w kanale bezpośrednim.

W usłudze jaką jest dostarczanie towaru do klienta wpływa wiele czynników zależnych i niezależnych od dostawców. Do zależnych czynników zaliczamy: sprawny technicznie samochód dostawczy, punktualność personelu. Do niezależnych zaliczamy: warunki atmosferyczne, objazdy spowodowane naprawą dróg a nawet czynniki polityczne (różnego rodzaju strajki blokujące drogi).

Trasy, jakie  przemierzają przedstawiciele handlowi w ciągu miesiąca samochodem dostawczym marki Mercedes Sprinter:

  1. Koszalin – Gdańsk – Olsztyn – Białystok – Koszalin

Trasa ta liczy  około 1200km, zajmuje trzy dni. Akwizytorzy zabierają około 1,5 tony towaru. Na tej trasie największy popyt mają firany żakardowe i materiały zasłonowe satyny gładkie.

  1. Koszalin – Warszawa – Skierniewice – Płock – Toruń – Koszalin

Trasa liczy około 1500km, zajmuje cztery dni. W tym regionie największym popytem cieszą się firany haftowane i muślinowe oraz zasłony typu kresz, satyna drukowana.

  1. Koszalin – Katowice – Chorzów – Ruda Śląska – Rybnik – Racibórz – Częstochowa – Koszalin

Trasa liczy około 1700km, zajmuje cztery dni. Akwizytorzy najwięcej sprzedają materiały zasłonowe i firany żakardowe.

Promocja

 Za pomocą akcji promocyjnych hurtownia firan pragnie zrealizować następujące cele:

  1. wzrost obrotów, wzrost udziału w rynku,
  2. zdobycie zaufania klientów, stworzenie dobrego “image” firmy,
  3. pozyskiwanie nowych klientów,
  4. informowanie o nowych produktach i usługach,
  5. konkurowanie z promocją innych hurtowni firm.

Przedsiębiorstwo X bierze czynny udział na targach DOMEXPO w Poznaniu, wystawiając swój asortyment. Przedsiębiorstwo także bierze udział w Międzynarodowych Targach odbywających co roku we Frankfurcie.

Stosuje także promocję niskich cen, jeśli klient zakupi cały komplet firan.

Reklama

 Celem reklamy firmy, jaką jest hurtownia firan jest spowodowanie podjęcia przez odbiorców dobrowolnej decyzji nabycia firany oraz całego pakietu usług. Przy organizowaniu działalności reklamowej duże znaczenie ma zasięg oddziaływania poszczególnych środków reklamowych, gdyż od jej wielkości zależy do jakiej liczby odbiorców dociera reklama. Najdroższą, lecz najbardziej skuteczną jest reklama telewizyjna.

Następnym środkiem przekazu reklamy jest radio. Reklama radiowa aby spełnić swoją funkcję powinna być nadawana często, regularnie o stałych porach dnia. Nie może trwać dłużej niż 30 sekund i zawierać nie mnij niż 30 – 100 słów.

Reklama prasowa dociera do największej liczby klientów. Jej cechami jest łatwość dostępu, możliwość częstego powtarzania, trwałość przekazu, segmentacja odbiorcy i stosunkowo niski koszt. Innym środkiem promocji stosowanym przez branże przemysłowe jest własna reklama wydawnicza: broszury, biuletyny, foldery czy strony w Internecie.

Przedsiębiorstwo X reklamuje się w TV regionalnej “Nasza Bryza” oraz w regionalnym radiu “Radio Północ”, a także w prasie lokalne w okresach przedświątecznych i przed sezonem letnim.

 Public relations

Public relations to zespół celowo zorganizowanych działań zapewniających przedsiębiorstwu systematyczne komunikowanie się z otoczeniem.  “Komunikowanie się przedsiębiorstwa z otoczeniem w ramach public relations ma na celu wywołanie pożądanych postaw, a następnie pożądanych działań”.[3]

Kontakty  firmy z otoczeniem są organizowane za pośrednictwem konferencji, seminariów, odczytów, itd. Ważnym elementem jest również wykorzystanie środków masowego przekazu, organizowanie konferencji prasowych, wydawanie publikacji jubileuszowych, organizowanie prelekcji. Wszystkie wymienione powyżej działania służą kształtowaniu publicity, czyli przychylnych o niej opinii.

W hurtowni public relations stosuje się tak jak już wspomniano wyżej biorąc udział w targach, korzystając ze środków masowego przekazu.

Promocja osobista

Promocja osobista w przedsiębiorstwie “Firany – Janczewski” opiera się na dwóch grupach osób: własnym personelu firmy i przedstawicieli handlowych. Zaletą tej promocji jest bezpośredni kontakt z klientem. Pracownik firmy może przekazać dokładne informacje o firmie, rodzaju produktów i usług, może pomóc w wyborze lub nakłonić do  kupna  oferowanego produktu lub usługi.

[1] Ph. Kotler, Marketing, Gebethner & spółka, Warszawa 1994, str.89

[2] Ph. Kotler, Marketing, Gebethner & S-ka, Warszawa 1994, str. 400

[3] L. Grabowski, I. Rutkowski, W. Wrzosek Marketing, PWE , Warszawa 1994, str. 329

Reklamy

Dystrybucja w ZCW X jest kluczowym elementem marketingu-mix. Obejmuje ona różne rodzaje czynności, jakie przedsiębiorstwo podejmuje, aby uczynić produkt łatwo dostępnym dla klientów.

Dystrybucja składa się z następujących elementów:

  • kanał dystrybucji,
  • zasięg terytorialny,
  • transport.

Kanały dystrybucji są zróżnicowane w zależności od rodzaju produktu, sposobu jego opakowania.

Poniżej przedstawię kanały dystrybucji dla jednego wyrobu ZCW X – cementu, który stanowi podstawowy ich asortyment.

Kanały dystrybucji cementu luzem:

  • ZCW X→ Stacje Przesypowe Cementu→ ostateczny odbiorca
  • ZCW X→ ostateczny odbiorca
  • ZCW X→ pośrednik→ ostateczny odbiorca

Kanały dystrybucji cementu workowanego:

  • ZCW X→ ostateczny odbiorca
  • ZCW X→ przedstawiciel→ ostateczny odbiorca
  • ZCW X→ przedstawiciel→ detalista→ ostateczny odbiorca
  • ZCW X→ hurtownik→ ostateczny odbiorca
  • ZCW X→ hurtownik→ detalista→ ostateczny odbiorca

Sprzedaż cementu i innych wyrobów ZCW X obejmuje całą zachodnią Polskę (na zachód od Wisły).

Generalnie w transporcie wszystkich produktów obowiązuje zasada opłacalności dostaw, polegająca na tym, że do 200 km ekonomicznie uzasadniony jest transport samochodowy, natomiast powyżej tej granicy transport odbywa się koleją. Odstępstwa od tej zasady występują, gdy klient dysponuje własnym transportem samochodowym lub nie posiada dostępu do bocznicy kolejowej.

Rodzajami transportu są: wagon kryty, wagon luz, samochód skrzyniowy, samochód luz.

Istniejący system zapewnia odpowiednią dystrybucję cementu, a także inne dodatkowe korzyści:

  • badanie rynku (konkurencja),
  • informacje o klientach,
  • promocję,
  • opinie o produktach przedsiębiorstwa.

Utworzenie prawidłowego systemu dystrybucji dla ZCW X jest zadaniem o dużej skali trudności. Wynika to między innymi z:

  • masowego charakteru produkcji,
  • dużej koncentracji producentów,
  • konieczność transportowania produktów na duże odległości,
  • wysokich wymagań technicznych wobec produktów dystrybucji,
  • posiadania odpowiednich środków transportu.

W wyniku dużej koncentracji na rynku obecny system dystrybucji w ZCW X uległ zasadniczym zmianom i zapewnia on firmie niezbędny poziom dystrybucji. Obecnie prowadzone są prace nad jego usprawnieniem.

Wytworzenie odpowiednich produktów i przekazanie ich do właściwości kanałów dystrybucji nie wystarczy dla zaspokojenia potrzeb otoczenia rynkowego. Konieczny jest również odpowiedni przepływ strumieni informacyjnych o segmentach rynku, o produktach, ich cechach, miejscu i warunkach transakcji kupna – sprzedaży. Jednocześnie niezbędne są strumienie informacyjne, poprzez które przedsiębiorstwo, angażując określone nakłady na podsystem produktu oraz dystrybucji, chce zapewnić sobie możliwość sprzedaży i utrzymania korzystnej sytuacji na rynku. Omawiane strumienie płyną w ramach podsystemu komunikacji.

Poprzez komunikację przedsiębiorstwa z rynkiem, tworzy ono określone wyobrażenie o dotychczasowych odbiorcach towarów lub usług, ale także – co ważniejsze – o odbiorcach potencjalnych i innych przedsiębiorstwach, zwłaszcza pokrewnych. Do każdej z tych osób indywidualnych lub prawnych powinno stosować inne sposoby dojścia i oddziaływania.

Według J. Altkorna “sektor usługowy obejmuje zarówno usługi konsumpcyjne (tzw. usługi dla ludności), jak i usługi nabywane przez instytucje, a w szczególności podmioty gospodarcze (usługi produkcyjne i usługi inwestycyjne). Specyfika marketingu usług nie jest związana z odmiennością potrzeb i zachowań nabywców, lecz z naturą samych usług jako podstawowego elementu usługowej kompozycji instrumentów marketingowych. Naturę tą określają następujące ogólne cechy usług:

  • niematerialny charakter produktu usługowego ( z reguły produkt poznaje się konsumując go),
  • usługi nie mogą być wytwarzane “na skład”, konsumpcja z reguły występuje równocześnie ze świadczeniem usługi,
  • w zasadzie nie mogą być przemieszczane w przestrzeni (konsumpcja w miejscu wytwarzania, z wyjątkiem usług, których istota polega na transporcie lub przekazie elektronicznym),
  • usługi często są zindywidualizowane i z trudem poddają się standaryzacji,
  • często mają charakter świadczenia osobistego, ściśle związanego z osobą konkretnego wykonawcy”. [1]

Główną usługą firmy “Firany – Janczewski” jest dystrybucja produktów do specjalistycznych  sklepów z firanami i zasłonami na obszarze całego kraju. Jeżdżąc po Polsce akwizytorzy szukają nowych rynków zbytu oraz sprzedają towar na danym miejscu.

Akwizytorzy jeżdżą także, po całym pasie nadmorskim w rejonie województwa Zachodniopomorskiego oraz w rejonie pojezierza Drawskiego do hoteli, moteli, pensjonatów i ośrodków wczasowych  zbierając zamówienia na wykonanie usług projektowania, szycia, montażu i upinania firan, zasłon i karniszy w całym  obiekcie danej instytucji.

Ważne dla firmy jest także, utrzymanie stałych klientów, którzy zaopatrują się na miejscu w hurtowni w Koszalinie.

[1] J.Altkorn, Podstawy marketingu, Instytut marketingu, Kraków 1995, str. 41

Cele reklamy

Jednym   z   celów  umiejętnej  reklamy  jest znalezienie takich form i technik oddziaływania na odbiorców, które umożliwiłyby pokonanie oporu   jednostki   wobec    presji   wywieranej   na    nią    przez    nadawcę i zmniejszyły do minimum wpływ grup odniesienia (Kobolewska J., 1972, s.99).

Według J. Kalla celem reklam, składających się zwykle z szybko zmieniających się lub też nastrojowych scen, jest wytworzenie u widza emocji, dzięki którym wokół marki wytwarza się pozytywna otoczka (Kall J., 1995, s. 113).

Celem reklamodawców jest jak najlepsze zaprezentowanie produktu w różnej formie wizualnej (czasami wystarczy sama nazwa produktu), co pociągnie za sobą wzmożony popyt na niego. Jednakże obok zrealizowania celu, jakim jest zwiększenie sprzedaży dóbr i usług, może się pojawić efekt uboczny w postaci podtrzymywania uprzedzeń i stereotypów.

Reklama, bowiem posługuje się językiem uproszczonym, sklasyfikowanym, bazuje na społecznie utartych schematach. Taki kształt reklamy jest zarówno efektem konieczności posługiwania się krótką formą przekazu, jak również tym, że jest ona „odbiciem odbiorcy”, do którego jest kierowana, a więc pokazuje go takim, jakim jest i takim, jakim chciałby być (Pawlica B., Widawska E., 2001). Reklama dodatkowo, jako specyficzna forma przekazu, wykształciła swój charakterystyczny język, odmienny od innych form przekazu czy informacji. Należy zwrócić uwagę na to, że twórcy reklam zwracają się do swojego odbiorcy najczęściej w drugiej osobie (czy zastanawiałaś się, w jakim proszku pierzesz swoje ubrania?, zadbaj o swoją przyszłość, spróbuj nowej pasty do zębów), a rzadziej w formie „Szanowni Państwo”. Tego typu forma bezpośredniego zwrotu do odbiorcy jest jednym z chwytów psychologicznych, bowiem sprawia, że jej adresat czuje się dostrzegany jako jednostka, a nie jako członek dużej grupy (Hałaj J., Pietrzak H., 2000, s.56).

              Reklama nie jest ze swej natury ani dobra, ani zła. Jest środkiem, narzędziem,   którego   można  używać  dobrze  lub   źle.   Może  przynosić  i  niejednokrotnie   przynosi  efekty  pozytywne,  ale  może  też    wywierać i często wywiera  negatywny,  szkodliwy wpływ na osoby i społeczeństwo.

Nadawcami reklam, adresowanych do dziecięcego odbiorcy, kierują dwie podstawowe intencje i motywacje: po pierwsze – skłonić dziecko do zakupu określonego  towaru lub usługi; po drugie – posłużyć się dzieckiem instrumentalnie, wykorzystać je pośrednio jako „siłę nacisku” na dorosłego konsumenta – w myśl zasad techniki perswazyjnej zwanej „oddziaływaniem pośrednim” (Kossowski P., 1999).

Skutki jakie niesie ze sobą oglądanie reklam telewizyjnych przez dzieci, czy – szerzej – kontakt z wszelkimi formami reklam należy potraktować dwuwymiarowo. Pierwszy wymiar to skutki doraźne: dziecięce rozczarowania, nieporozumienia w grupie rówieśniczej, natrętne namawianie rodziców do kupna jakiegoś produktu (Kossowski P., 1997).

Potencjalnie najbardziej podatny na oddziaływanie filmów reklamowych jest odbiorca w wieku 5-10 lat. Do niego też kieruje się największą ilość reklam i to nie zawsze produktów dziecięcych. Chodzi tu o instrumentalne posłużenie się dzieckiem jako ogniwem pośrednim rodziców w drodze do dorosłego klienta (Kossowski P., 1997).

Większość rodziców stwierdza, że ich dzieci proszą, by zakupić im reklamowane produkty. Sporadycznie zakupują coś z reklam swoim pociechom z własnej inicjatywy (Masiuk T.,R., 1994).

Tab. 5. Dziecięce namowy do kupna określonego towaru kierowane do dorosłych

[Kossowski P., 1999, s.207].

Czy namawiasz rodziców do kupna czegoś z reklam telewizyjnych?  

Dzieci

przedszkolne

 

Dzieci z klas

I-III

 

Razem

Tak, namawiam 24 56 80
Nie namawiam 6 19 25
Suma: 30 75 105

Dane z tab. 5 potwierdzają, że dzisiejsze dzieci pod wpływem obejrzanych reklam, chcąc zaspokoić swoje pragnienia namawiają rodziców do kupna tego, co zobaczą na ekranie (Kossowski P., 1999, s. 207).

Z wiekiem dzieci zaczynały rozumieć sens, cel i zawartość reklam oraz uczyły się nie ufać im. Nieufność również skorelowana jest z wiekiem (Bromboszcz E., 1993).

Tab. 3. Wiarygodność reklam telewizyjnych w opinii dzieci [Kossowski P., 1999,

s.171].

Opinie dzieci na temat wiarygodności reklam telewizyjnych Dzieci przedszkolne Dzieci z klas

I-III

Ogółem
L=30 % L=75

 

% L=105 %
Reklamy nie zawsze mówią prawdę, czasami oszukują 10 33,3 48

 

64,0 58 55,2
Reklamy zwykle kłamią 6 20,0 20

 

26,6 26 24,8
Reklamy zawsze mówią prawdę 14 46,7 7 9,4 21 20,0
Suma: 30   75   105  
Procent wskazań:   100% 100%     100%

Jak wynika z tabeli 3, bardziej bezkrytyczne są dzieci młodsze, 5-7 letnie – 46,7% przedszkolaków (14) zdecydowanie wierzy reklamom. Dzieci z klas szkolnych w 7 wypadkach (9,4%) zajmują również takie stanowisko i są to pierwszoklasiści.

Takie zróżnicowanie dowodzi istnienia związku pomiędzy stopniem zaufania do reklamy, zdolnością dostrzegania w przekazie perswazyjnego celu i intencji, a fazą rozwoju poznawczego. Na istnienie takiej zależności wskazywali Watiez i Rolad-Levy (Kossowski P., 1999, s.171).

Badania przeprowadzone przez Blatta, Spencera i Warda oparte na wywiadach z 67 dziećmi w wieku 5-12 lat, których celem było poznanie percepcji, osądów i wyjaśnień reklam, wskazały, że większość z nich wymieniła przynajmniej jedną reklamę nielubianą, a ponad połowa – dwie. Dzieci rzadko ustosunkowywały się do reklam żywności. Starsze lubiły oglądać samochody i napoje, np. ze względu na humor zawarty w obrazie lub przekazie słownym. Młodsze dzieci odpowiadały, że lubią reklamy, bo lubią dany produkt. Umiały wytłumaczyć, dlaczego lubią jedne reklamy, natomiast nie potrafiły powiedzieć, dlaczego innych nie lubią (Bromboszcz E., 1993).  

Tab. 4. „Czy jest reklama, której nie lubisz?” [Kossowski P., 1999, s.179].

Czy jest reklama, której nie lubisz? Dzieci

przedszkolne

 

Dzieci z klas I-III Razem
Jest reklama, której nie lubię  

8

 

46

 

54

Nie ma takiej reklamy, której nie lubię  

22

 

29

 

51

Suma: 30 75 105

Dane przedstawione w tabeli 4., obrazują nam sporą różnicę pomiędzy odpowiedziami dzieci przedszkolnych i tych z klas I-III. Ponad 2/3 przedszkolaków nie podaje żadnej nielubianej reklamy, niejednokrotnie opowiadając, że lubi oglądać wszystkie. Spośród dzieci starszych 46 na 75  potrafi  wymienić  reklamę,  której  nie   lubi.   Widać  tu  wyraźny   postęp w umiejętności dokonywania ocen, świadome zwracanie uwagi na cechy formalne przekazu (Kossowski P., 1999, s.179).

Dzieci wyraziły umiarkowaną aprobatę dla tego typu przekazu, twierdząc najczęściej, że „jedne reklamy są fajne, a inne nie” oraz że „reklamy są w porządku, ale często przerywają filmy”. Pierwsza spośród typowych wypowiedzi charakterystyczna jest dla dzieci starszych (8-10 lat) i wskazuje na pewne umiejętności różnicowania reklam i próby ich oceniania. Drugie z wymienionych uzasadnień, wypowiadane zarówno przez   dzieci   młodsze,   jak  i  starsze,  wskazuje  na to, że gdy mówią one o reklamie, mają na myśli zarówno sam przekaz, jak i okoliczności towarzyszące jego emisji – w tym przypadku fakt przerywania przez reklamy innych programów (Kossowski P., 1999. s.147).

Realna aprobata dzieci dla reklamy jako przekazu jest nieco większa, niż wynikałoby to z danych liczbowych – dzieciom w znacznej mierze przeszkadzają nie same reklamy, lecz przerywanie nimi innych audycji (Kossowski P., 1999, s.149).

Dzieci orientują się, kiedy i w jakim czasie jest emisja reklam. Ulegają czarowi reklamowanych produktów. Wierzą, że reklamowany towar jest wysokiej jakości, tzn. dobry, smaczny, piękny, doskonały, wspaniały, trzeba go koniecznie mieć i wreszcie, że reklamy mówią prawdę, są wiarygodne (Masiuk T., 1994).

Ogólnie można stwierdzić, że 83% badanych dzieci jest pozytywnie nastawiona do reklam telewizyjnych. 40% z nich, to entuzjaści, a 43% umiarkowani sympatycy. Uzupełnieniem może być fakt, że dezaprobatę dla reklam wyraziło jedynie 18 dzieci (na 105 badanych), co stanowi zaledwie 17%, w tym zaledwie 3 przedszkolaków.

Podsumowując wynika, że:

– dzieci oglądają około 15-30 reklam dziennie, co miesięcznie daje liczbę od ok. 450 do 900,

– dzieci   akceptują   reklamy   telewizyjne,  a  znaczna   część   aprobuje  je z wyraźnym entuzjazmem,

-stopień akceptacji reklam telewizyjnych jest wyższy u dzieci młodszych (5-7 lat), czemu nie towarzyszy  dostateczna  kompetencja  komunikacyjna,

– reklamy telewizyjne, wraz z innymi formami telewizyjnymi, zdają się wypierać audycje intencjonalne adresowane do dziecięcego widza, który te ostatnie coraz częściej odrzuca (Kossowski P., 1999, s.151).